Konstrukcja interferometru do radiowych obserwacji Słońca będzie oparta o znany w radioastronomii typ odbiornika przełączanego (typu Dicke). Tego typu urządzenia zdecydowanie poprawiają stabilność całego systemu, porównując sygnał użyteczny z sygnałem odniesienia. Takim sygnałem może być - w najprostszym przypadku - sztuczne obciążenie (np. rezystor 50 lub 75 Ohm, w zależności od impedancji linii zasilającej). Może to też być antena, skierowana w zbliżony rejon nieba, jednak poza radioźródło, co przy szerokiej wiązce anten jest mało praktyczne. Innym - zastosowanym tutaj - rozwiązaniem (Rys.1) jest przełączanie jednej gałęzi (anteny) interferometru pomiędzy sygnałem pochodzącym bezpośrednio z anteny, a sygnałem zapóźnionym o pół długości fali (180°).
Można to zrealizować włączając w obwód kabel koncentryczny lub linię mikropaskową o długości λ/2. Oczywiście mowa o długości falowej (elektrycznej) kabla, czyli z uwzględnieniem współczynnika skrócenia.
Przełączanie to następuje w takt generatora przełączania z częstotliwością 227 Hz. Częstotliwość przełączania musi być na tyle wysoka, aby maksymalnie ograniczyć fluktuacje odbiornika, a jednocześnie nie powinna być harmoniczną częstotliwości sieci energetycznej (50Hz).
Amatorski radioteleskop